poniedziałek, 12 marca 2012

Rozdział 3 - Ucieczka Donaty.

- Wdech, wydech, wdech... - Donata biegła ile sił w nogach. Chciała uciec i nie wracać więcej.
Nagle przyszedł jakiś esemes.

Alan : Twoja matka do mnie dzwoniła, gdzie jesteś? 


- O nie, to znowu on, mówiłam mu, że to koniec. Po chwili namysłu, postanowiłam mu odpisać. - W myślach mówiła sama do siebie.

Doni : Tak jakby Cię to obchodziło, przecież to koniec z nami, nie pamiętasz?


Alan : Przecież mieliśmy być przyjaciółmi?


Doni : Przyjaciółmi? Hahah, ty naprawdę myślisz, że coś z tego będzie? 


Alan : Miałem taką nadzieję. 


Doni : Zostawiłeś mnie dla jakiegoś Kamila.


Alan : Przepraszam, Doni, możemy się spotkać? Przyjdź do mnie.


Doni : Dobra - . -


Donata spoglądając na zegarek, na którym dostrzegła już godzinę 19:00 postanowiła pójść do Alana, którego niby znienawidziła, ale chyba każdy potrafił dostrzec, że dalej go kocha.
- Kurczę już piętnaście po, szybciej no. - Pośpieszając sama siebie, szła w kierunku domu ' kolegi '.
Dzwonek zadzwonił do drzwi.
- Dzień dobry, jest Alan? - Zapytała Doni matkę Alana.
- Jest.. - Trochę zdziwiona pani Szemiocińska patrzyła się na Donatę. Proszę wejdź - Uśmiechnęła się sztucznie.
Dziewczyna szła, po wysokich kręconych schodach, po chwili znalazła się przy drzwiach Alana, zamarła, serce zaczęło jej bić szybciej, po chwili zapukała i po prostu jak gdyby nigdy nic weszła.
- Ojj.. ja chyba nie w porę - Patrząc jak Alan namiętnie całuje Kamila głaszcząc go po włosach, już chciała wyjść, kiedy..
- Czekaj ! - Zatrzymywał ją Alan.
- Na co mam czekać? Aż skończycie?
- Nie.. Kamil, zadzwonię później.
- Aha? Dobra. - Burknął osiemnastolatek zabierając swoją bluzę i wyszedł trzaskając drzwiami.
Alan wystraszył się po czym lekko zmrużył oczy.
Zapadła cisza.
- Cóż.. czego chciałeś? - Sypnęła Doni niby obojętna wszystkiemu.
- Jak to co? Co ty odwalasz?
- Nic...
- Heh, właśnie widzę, chciałem Ci coś powiedzieć.
- No słucham .
- Zależy mi na tobie Doni.
- WŁAŚNIE WIDZĘ .
- Kamil to już przeszłość.
- A to to co było?
- To już nieaktualne. Napiszę mu, że to koniec.
- Naprawdę?
- Tak, proszę Cię, zacznijmy od nowa.
- Wiesz, pomyślę nad tym.
- Mhm, masz zamiar wrócić do domu?
- Nie.
- To gdzie będziesz spać?
- Nie..wiem..
- Może chcesz przenocować u mnie?
- Nie wiem czy to dobry pomysł.
- No zgódź się - Błagał Alan, dotykając lekko małego noska dziewczyny.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz