piątek, 27 lipca 2012

bkdlfkbkdbmdbsFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF
bsdfbk;alm;vlasm,v;mla;lmvFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF
m;lv;lmaml;vfml;VM;Lvsml;GGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG
VMLvslm',GGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG
'LvmDVMGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG
LVMGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG
DLVKD[LKGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG

poniedziałek, 12 marca 2012

Rozdział 3 - Ucieczka Donaty.

- Wdech, wydech, wdech... - Donata biegła ile sił w nogach. Chciała uciec i nie wracać więcej.
Nagle przyszedł jakiś esemes.

Alan : Twoja matka do mnie dzwoniła, gdzie jesteś? 


- O nie, to znowu on, mówiłam mu, że to koniec. Po chwili namysłu, postanowiłam mu odpisać. - W myślach mówiła sama do siebie.

Doni : Tak jakby Cię to obchodziło, przecież to koniec z nami, nie pamiętasz?


Alan : Przecież mieliśmy być przyjaciółmi?


Doni : Przyjaciółmi? Hahah, ty naprawdę myślisz, że coś z tego będzie? 


Alan : Miałem taką nadzieję. 


Doni : Zostawiłeś mnie dla jakiegoś Kamila.


Alan : Przepraszam, Doni, możemy się spotkać? Przyjdź do mnie.


Doni : Dobra - . -


Donata spoglądając na zegarek, na którym dostrzegła już godzinę 19:00 postanowiła pójść do Alana, którego niby znienawidziła, ale chyba każdy potrafił dostrzec, że dalej go kocha.
- Kurczę już piętnaście po, szybciej no. - Pośpieszając sama siebie, szła w kierunku domu ' kolegi '.
Dzwonek zadzwonił do drzwi.
- Dzień dobry, jest Alan? - Zapytała Doni matkę Alana.
- Jest.. - Trochę zdziwiona pani Szemiocińska patrzyła się na Donatę. Proszę wejdź - Uśmiechnęła się sztucznie.
Dziewczyna szła, po wysokich kręconych schodach, po chwili znalazła się przy drzwiach Alana, zamarła, serce zaczęło jej bić szybciej, po chwili zapukała i po prostu jak gdyby nigdy nic weszła.
- Ojj.. ja chyba nie w porę - Patrząc jak Alan namiętnie całuje Kamila głaszcząc go po włosach, już chciała wyjść, kiedy..
- Czekaj ! - Zatrzymywał ją Alan.
- Na co mam czekać? Aż skończycie?
- Nie.. Kamil, zadzwonię później.
- Aha? Dobra. - Burknął osiemnastolatek zabierając swoją bluzę i wyszedł trzaskając drzwiami.
Alan wystraszył się po czym lekko zmrużył oczy.
Zapadła cisza.
- Cóż.. czego chciałeś? - Sypnęła Doni niby obojętna wszystkiemu.
- Jak to co? Co ty odwalasz?
- Nic...
- Heh, właśnie widzę, chciałem Ci coś powiedzieć.
- No słucham .
- Zależy mi na tobie Doni.
- WŁAŚNIE WIDZĘ .
- Kamil to już przeszłość.
- A to to co było?
- To już nieaktualne. Napiszę mu, że to koniec.
- Naprawdę?
- Tak, proszę Cię, zacznijmy od nowa.
- Wiesz, pomyślę nad tym.
- Mhm, masz zamiar wrócić do domu?
- Nie.
- To gdzie będziesz spać?
- Nie..wiem..
- Może chcesz przenocować u mnie?
- Nie wiem czy to dobry pomysł.
- No zgódź się - Błagał Alan, dotykając lekko małego noska dziewczyny.

Rozdział 2 - W nowym domu.

Samochód podąża do domu matki i ojca Anny, a babci i dziadka Ali i Dony - Teresy oraz Eryka. 
Jest ! Samochód zatrzymał się przed rozkosznym, żółtym, przemiłym domkiem z balkonem i drewnianymi ozdobami. To tutaj. 
- Mamo, .. - Wyjąkała Ala. - Czemu nigdy nie przyjeżdżaliśmy do dziadków? Przecież to Twoi rodzice. 
- Bo dziadek .. - Chciała powiedzieć na głos Doni, ale ktoś ją zatrzymał.
- Cicho bądź ! - Krzyknęła matka.
- Powiem Ci w swoim czasie, jak podrośniesz - uśmiechnęła się Anna.
Wszyscy wyszli z samochodu . Atmosfera się polepszyła od czasu, w którym byliśmy jeszcze w domu w Porębie. 
Dzwonek zadzwonił do drzwi . 
Ktoś otworzył : 
- Anna ? Co Ty tutaj robisz ? - Odezwał się pewien głos, który można uznać za całkiem miły. 
- Wpuścisz nas? Później Ci opowiem.
- Pewnie, wchodźcie.. - Powiedziała babka, pokazując w długi korytarz domu. 
- Fajna chata - Bąknęła Dona.
- Pss, ćsi.. jak ty się wyrażasz? Bezczelne dziewuszysko. - Szarpnęła matka Donę. 
- Ała, możesz mnie nie dotykać? Nie życzę sobie! - Donata zrobiła obrażoną minę i weszła do salonu. 
Anna zgorszona, uspokajała się by nie wybuchnąć. 
- I co? gdzie ja tu mam spać, przecież tu nie ma miejsca? - zaniepokojona spytała nastolatka. 
- Spać? - Zdziwiona głośno powiedziała Teresa. Jak to spać?
- Hehe, zaraz Ci wszystko wytłumaczę mamo. - Uspokajała Teresę Anna. Dzieci idźcie pooglądać resztę domu, albo włączcie sobie telewizję. - Pomachała ręką nie spoglądając nawet w stronę dzieci. 
- Zajebiście - mruknęła pod nosem Dona. 
- Ejj ! - Gwałtownie krzyknęła Ala. 
- Idź do góry, nie gadaj.- Niby spokojnie, popychając młodszą powiedziała Doni. 
Tymczasem w kuchni odbywała się rozmowa Teresy z córką - Anną. 
- Czy ja o czymś nie wiem? Chcesz tu zostać na noc? A co z Erykiem? - Pokazując siną rękę wydusiła Teresa. 
- Co to ? - Gwałtownie wstała Anna z krzesła.
- Nie udawaj, drogie dziecko, błagam. 
- Mamo, tak mi przykro, nie powinnaś coś z tym zrobić?
- Co mam robić? - Zgorszyła się Teresa. A Ty to co? Co z Elizeuszem? 
- W tym właśnie sprawaa.. - Ciągnęła Anna.No, bo.. on mnie zdradził.. - z trudem wyjąkała te słowo.
- Sł- słucham? - Niedowierzająco otworzyła oczy Teresa. Jak to Cię zdradził?
- Ojj matko, teraz to nie jest ważne. Proszę, mogę u Ciebie zostać na parę dni? Przysięgam, potem się wyprowadzę i nie będziesz już musiała na mnie więcej patrzeć. - Z łzami w oczach powiedziała Ania. 
- Nie w tym problem, drogie dziecko, ja bym się zgodziła, ale wiesz jaki jest Eryk, czy to nie będzie zagrożenie dla dzieci, Ciebie.. no i mnie też zresztą? 
- Damy sobie ra.. - Nie zdążyła powiedzieć Anna, po czym wszyscy usłyszeli..
- Aaaa !
- Co to było? 
- Pewnie nam się przesłyszało, samochód przejeżdżał czy coś - Próbowała uspokoić Teresa Annę wiedząc już chyba co się dzieje. 
- Cicho bądź Ala! - Uspokajała Doni młodszą siostrę. 
- Kim jesteście? Czemu mnie budzicie? Nie pozwoliłem wam tu wejść.. - Przerażający się odezwał głos. 
- Spokojnie.. 
- Jak to spokojnie? Wynocha, won ! - Stary pan o imieniu Eryk, tak się wściekł, że zaczął rzucać krzesłem. 
- Iaaaa... - Przestraszona piszczy Ala. 
- Cicho! Słyszysz? Znowu. - Zaniepokojona Anna nie mogła wytrzymać i wybiegła po schodach na górę, po czym Teresa pobiegła za nią. 
- Co tu się dzieje?! - Krzyknęła. 
Babka Teresa próbowała uspokoić Eryka, ale on odepchnął ją z taką siłą, że padła na ścianę. 
- Matko! Nic Ci nie jest? - Spytała głośno Anna. Dzieci, idźcie na dół. 
Ala i Donata zeszły na dół.
- Zostań tu.- Powiedziała Doni do Ali 
- A gdzie Ty.. - Nie dokończyła Ala..
Trzask drzwi. (..)
Awantura się uspokoiła Teresa z Anną zeszły na dół, a Eryk został w pokoju.
- Nic Ci nie jest mamo? - Zapytała Teresę Anna.
- Nie, nic. 
- Gdzie jest Doni ? - Krzyknęła Ania. Ala, gdzie Dona?
- Nie ma jej, wyszła.
- Jak to wyszła? 

Czy Donata uciekła z domu? To już w 3 rozdziale, czekajcie : )). XD

Rozdział 1 - Wyjazd z Poręby.

- Na pewno chcesz tam wracać ? - spytała Lena nieco zaniepokojona .
- Nie chcę, ale dobrze wiesz, że muszę, przecież jeśli nie wrócę.. - Nie dokańczając odbiegła od Leny Dona.
- Czekaj ! Jeśli nie wrócisz to co? - Zapytała Lena. 
- Nie nic, zresztą nieważne, pójdę już, cześć. - Odburknęła Donata i szybko wsiadła do taksówki odjeżdżając w kierunku domu . 
- Dona ! A zadania z... - Lena nie zdążyła dokończyć gdy Donata siedziała już w taksówce. 
- Jak zwykle nic ją nie obchodzi, zawsze ma wszystko w dupie. - Mruczała sobie pod nosem Lena dodając parę niemiłych słów. 
Donata wysiadając z taksówki słyszała już krzyki 
- O nie, i znowu się zaczyna - Burknęła i delikatnie otworzyła drzwi wejściowe.
-  Nigdy mnie nie kochałeś ! Zawsze oszukiwałeś, a ja.. ja Ci wierzyłam - Mając w oczach łzy, matka Doni, rzuciła w mężczyznę koszulą . 
- Doni, pakuj się, jedziemy - Dodała Anna. 
- Ale gdzie jedziemy ? - Zapytała nastolatka.
Zapadła cisza, słychać było tylko trzask drzwi. 
- Tatoo ? - Drżącym, spokojnym i nieśmiałym głosem nie dokańczając mruknęła przyszła osiemnastolatka.
- Co ? - Siedząc na swym fotelu i nerwowo splątując ręce krzyknął Ojciec nastolatki - Elizeusz. 
- Nie, nic.. ojcze.. jeśli tak się w ogóle mogę do Ciebie powiedzieć. - Z łzami w oczach, zrozpaczona Danuta oddalała się od pokoju, w którym siedział Elizeusz. 
Dziewczyna wyszła z domu, w oczy powiał jej silniejszy już wiatr. 
- Mamo.. 
- Co tak stoisz ? Idź po siostrę, spakujcie się i wyjeżdżamy. - Nie przeszkadzając sobie w pakowaniu walizek do samochodu odpowiedziała Ania. 
Dona weszła na drugie piętro po długich, kręconych schodach, szurając swoimi już zdartymi conversami, na pierwszy rzut oka wydawała się być zawiedziona, wpatrywała swój wzrok w w schody, idąc tak powoli i bez poczucia czasu, jakby chciała zliczyć każdy schodek. Nareszcie zapukała do drzwi młodszej siostry.
- Ala .
- Alaa ! Wyjmij te słuchawki, mówię do Ciebie. 
- Czego chcesz ? - Odburknęła młodsza. 
- Przyszłam Ci powiedzieć.. 
- Tak, wiem, już się pakuję - znudzona wstając z łóżka mruknęła. 
- A Ty skąd wiesz ? 
- Daruj sobie, to było do przewidzenia, teraz rodzice się rozwiodą, matka znajdzie sobie narzeczonego, nie będzie miała dla mnie czasu, ty się wyprowadzisz, zresztą tak jak Zuzanna, a ja? Co ze mną? - Warknęła Ala.
- Daj spokój, nie zostawię Cię, zobaczysz, wszystko będzie dobrze - Dona uśmiechnęła się sztucznie i dodała. - No już. A teraz się pakuj i jedziemy ! 
Donata weszła do swojego pokoju, wyciągnęła walizki i zaczęła pojedynczo wkładać do niej swoje rzeczy, z którymi od razu powróciły wspomnienia. 
- Ahh.. - Rozmarzyła się lekko dotykając starego zdjęcia, na którym była siostra, matka wraz z ojcem i ona wraz z swoim Alankiem. 
- Jezu, jaki on był cudny. Te jego zielone oczy, długie czarne włosy, ta grzywka przykrywająca oczy i ten słodki kolczyk pod wargą, którym tak kochała się bawić. - Rozmarzona położyła się na łóżku trzymając chyba jedyną pamiątkę z dobrych czasów. 
- Cholera jasna, idziecie ?! Ile mam na was czekać ?! - Oburzona krzyknęła matka.
Odpływająca w chmurach Dona tak się przestraszyła krzyku matki, że przez przypadek zbiła zdjęcie - jedyną pamiątkę, którą miała z dobrych czasów. 
- Kurczę ! Nie.. nie. niee.. tylko nie to, błagam. - Sprzątając kawałki leżącego na ziemi stłuczonego zdjęcia, kącikiem oka Donia patrzyła przez okno na matkę. 
- Dobrze by było posprzątać te szkło.. ale przecież.. wyprowadzam się stąd, zostawię pamiątkę mojemu kochanemu ojcu. - Sarkastycznie dodała dumna z siebie nastolatka. 
W pośpiechu siedemnastolatka zapięła walizkę, umalowała swoje duże, niebieskie oczy tuszem i kredką, poprawiła grzywkę opadającą na prawe oko. I w tym samym czasie dziewczęta wybiegły z domu.
- No nareszcie - Uspokoiła się trochę Anna. 
Wszyscy zasiedli w dużym samochodzie i odjechali.