poniedziałek, 12 marca 2012

Rozdział 1 - Wyjazd z Poręby.

- Na pewno chcesz tam wracać ? - spytała Lena nieco zaniepokojona .
- Nie chcę, ale dobrze wiesz, że muszę, przecież jeśli nie wrócę.. - Nie dokańczając odbiegła od Leny Dona.
- Czekaj ! Jeśli nie wrócisz to co? - Zapytała Lena. 
- Nie nic, zresztą nieważne, pójdę już, cześć. - Odburknęła Donata i szybko wsiadła do taksówki odjeżdżając w kierunku domu . 
- Dona ! A zadania z... - Lena nie zdążyła dokończyć gdy Donata siedziała już w taksówce. 
- Jak zwykle nic ją nie obchodzi, zawsze ma wszystko w dupie. - Mruczała sobie pod nosem Lena dodając parę niemiłych słów. 
Donata wysiadając z taksówki słyszała już krzyki 
- O nie, i znowu się zaczyna - Burknęła i delikatnie otworzyła drzwi wejściowe.
-  Nigdy mnie nie kochałeś ! Zawsze oszukiwałeś, a ja.. ja Ci wierzyłam - Mając w oczach łzy, matka Doni, rzuciła w mężczyznę koszulą . 
- Doni, pakuj się, jedziemy - Dodała Anna. 
- Ale gdzie jedziemy ? - Zapytała nastolatka.
Zapadła cisza, słychać było tylko trzask drzwi. 
- Tatoo ? - Drżącym, spokojnym i nieśmiałym głosem nie dokańczając mruknęła przyszła osiemnastolatka.
- Co ? - Siedząc na swym fotelu i nerwowo splątując ręce krzyknął Ojciec nastolatki - Elizeusz. 
- Nie, nic.. ojcze.. jeśli tak się w ogóle mogę do Ciebie powiedzieć. - Z łzami w oczach, zrozpaczona Danuta oddalała się od pokoju, w którym siedział Elizeusz. 
Dziewczyna wyszła z domu, w oczy powiał jej silniejszy już wiatr. 
- Mamo.. 
- Co tak stoisz ? Idź po siostrę, spakujcie się i wyjeżdżamy. - Nie przeszkadzając sobie w pakowaniu walizek do samochodu odpowiedziała Ania. 
Dona weszła na drugie piętro po długich, kręconych schodach, szurając swoimi już zdartymi conversami, na pierwszy rzut oka wydawała się być zawiedziona, wpatrywała swój wzrok w w schody, idąc tak powoli i bez poczucia czasu, jakby chciała zliczyć każdy schodek. Nareszcie zapukała do drzwi młodszej siostry.
- Ala .
- Alaa ! Wyjmij te słuchawki, mówię do Ciebie. 
- Czego chcesz ? - Odburknęła młodsza. 
- Przyszłam Ci powiedzieć.. 
- Tak, wiem, już się pakuję - znudzona wstając z łóżka mruknęła. 
- A Ty skąd wiesz ? 
- Daruj sobie, to było do przewidzenia, teraz rodzice się rozwiodą, matka znajdzie sobie narzeczonego, nie będzie miała dla mnie czasu, ty się wyprowadzisz, zresztą tak jak Zuzanna, a ja? Co ze mną? - Warknęła Ala.
- Daj spokój, nie zostawię Cię, zobaczysz, wszystko będzie dobrze - Dona uśmiechnęła się sztucznie i dodała. - No już. A teraz się pakuj i jedziemy ! 
Donata weszła do swojego pokoju, wyciągnęła walizki i zaczęła pojedynczo wkładać do niej swoje rzeczy, z którymi od razu powróciły wspomnienia. 
- Ahh.. - Rozmarzyła się lekko dotykając starego zdjęcia, na którym była siostra, matka wraz z ojcem i ona wraz z swoim Alankiem. 
- Jezu, jaki on był cudny. Te jego zielone oczy, długie czarne włosy, ta grzywka przykrywająca oczy i ten słodki kolczyk pod wargą, którym tak kochała się bawić. - Rozmarzona położyła się na łóżku trzymając chyba jedyną pamiątkę z dobrych czasów. 
- Cholera jasna, idziecie ?! Ile mam na was czekać ?! - Oburzona krzyknęła matka.
Odpływająca w chmurach Dona tak się przestraszyła krzyku matki, że przez przypadek zbiła zdjęcie - jedyną pamiątkę, którą miała z dobrych czasów. 
- Kurczę ! Nie.. nie. niee.. tylko nie to, błagam. - Sprzątając kawałki leżącego na ziemi stłuczonego zdjęcia, kącikiem oka Donia patrzyła przez okno na matkę. 
- Dobrze by było posprzątać te szkło.. ale przecież.. wyprowadzam się stąd, zostawię pamiątkę mojemu kochanemu ojcu. - Sarkastycznie dodała dumna z siebie nastolatka. 
W pośpiechu siedemnastolatka zapięła walizkę, umalowała swoje duże, niebieskie oczy tuszem i kredką, poprawiła grzywkę opadającą na prawe oko. I w tym samym czasie dziewczęta wybiegły z domu.
- No nareszcie - Uspokoiła się trochę Anna. 
Wszyscy zasiedli w dużym samochodzie i odjechali.  

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz